توضیحات کیفیت اجزای الکترونیکی

قابلیت اطمینان
دو روش برای توصیف قابلیت اطمینان مؤلفه های الکترونیکی ، یعنی تضمین کیفیت و میزان شکست وجود دارد. در میان آنها ، از اولی بیشتر برای ارزیابی سطح قابلیت اطمینان برخی از مؤلفه ها و دستگاه های الکترونیکی استفاده می شود ، در حالی که دومی برای توصیف سطح قابلیت اطمینان بیشتر اجزای الکترونیکی مناسب تر است. اگر از GJB/Z299B به عنوان پایه استفاده شود ، معمولاً پارامتر "درجه کیفیت" برای پیش بینی قابلیت اطمینان تجهیزات الکترونیکی مورد نیاز است.
میزان عدم موفقیت
در حال حاضر ، از میزان خرابی عمدتاً برای توصیف کمی استفاده می شود که آیا محصول قابل اعتماد است یا خیر. این عدد مشخصه به احتمال محصولی که قبل از یک لحظه خاص در عملکرد عادی بوده است ، اشاره دارد و بعد از دویدن در این لحظه مشکل خرابی در هر واحد دارد. به عنوان مبنای اصلی قضاوت در مورد اینکه آیا یک محصول قابل اعتماد است ، سطح نرخ خرابی اغلب با کیفیت و سطح قابلیت اطمینان مؤلفه ارتباط نزدیکی دارد. در حال حاضر ، معمولاً تفاوتهای روشنی در روشهای بیان اتخاذ شده توسط نسخه های مختلف استاندارد نظامی ملی وجود دارد. به عنوان مثال ، GJB65A-91 میزان شکست مربوطه رله ها را به 4 سطح ، از سطح پایین تا زیاد ، Y/W/L/Q تقسیم می کند و خاطرنشان می کند که خازن ها نیز از مقررات فوق پیروی می کنند. GJB244-87 میزان شکست جزء را به 4 سطح تقسیم می کند: w/l/q/b. برای مؤلفه هایی مانند اتصالات الکتریکی و خازن های میکا که فاقد شاخص های قابل اعتماد هستند و توسط خط تولید استاندارد ملی نظامی تولید می شوند ، صدور گواهینامه را تصویب کرده اند و یک سابقه مستند در کاتالوگ محصول دارند ، پرسنل مربوطه معمولاً از J برای توصیف سطح تضمین کیفیت خود استفاده می کنند.